کمال گرایی از اوایل قرن بیستم مفهوم مورد علاقه روان شناسان بوده است. اولین کسانی که بر روی کمال گرایی کار کردند آن را این گونه تعریف کردند: گرایش افراطی فرد به بی عیب و نقص بودن، کوچکترین اشتباه خود را گناه نابخشودنی پنداشتن و مضطربانه انتظار پیامدهای شوم شکست را کشیدن. به زبان ساده تر ، افراد کمال گرا معیارهای خیلی بالایی برای موفقیت در نظر می گیرند و اگر به آن هدف اهداف بلندپروازانه نرسند، خود را شکست خورده می پندارند. هیل و همکاران ( 2004 ) اقدام به ساختن ابزاری نمودند که به صورت خودگزارشی و از نوع پرسشنامه های عینی است و براساس دیدگاه شناختی رفتاری تهیه شده است.