اضطراب یک علامت هشدار دهنده است که خبر از خطری قریب الوقوع می دهد و شخص را برای مقابله آماده می سازد. همه ی انسان ها اضطراب را تجربه می کنند و اگر در حد اعتدال باشد، نه تنها مضر نیست، بلکه به عنوان پاسخی سازش یافته تلقی می شود و باعث می گردد انسان، همواره خود را برای مقابله با خطرات ناگهانی و تهدید کننده آماده سازد. این نوع اضطراب را می توان امری طبیعی، مفید، سازنده و در عین حال یکی از مولفه های ساختار شخصیت به حساب آورد، بنابراین، تجربه اضطراب و استرس به خودی خود نه مثبت است نه منفی و درحقیقت پاسخ طبیعی بدن در بحث ها، جدل ها، تهدیدها و تحریک ها است اما این پاسخ بدن زمانی موجب ناراحتی می شود که مدت تجربه ی اضطراب و استرس طولانی باشد، به دفعات زیاد تکرار شود و همراه با فشار و تحریک باشد.